લ્યો, બોલો રાજુ મરાયો અને ખાડિયા રમણે ચડ્યું

આજની સવાર આમ તો વાંચકોના મીઠા ચાબખાંથી શરૂ થઇ. પત્રકાર સંજય દવે એ વોટ્સ અપ કર્યો કે, બ્લેગ ન દેખાયો એટલે નિરાશ થઇને છાપાં વાંચવા શરૂ કર્યાં. આવા બધાના ફોન પણ આવ્યા....નામ લખવા બેસુ તો પાનું ભરાઇ જાય....ખેર એ બધાથી મોટી ધમકી મારા તકિયા પર પડેલી ચિઠ્ઠીની હતી. રોજ મારો બ્લોગ અપલોડ કરનારી મારી દિકરી કવનીએ લખ્યું હતું પપ્પા આજે બ્લોગ નથી લખ્યો....સાંજે ઓફિસેથી આવું એટલે સજા મળશે. સ્કૂટી પર બેસાડી પાણી પૂરી ખવડાવવી પડશે. એન્ ખબર છે કે હવે મને સ્કૂટી ચલાવતા બહુ બીક લાગે છે. પણ એને કેવી રીતે કહેવું કે આગલા દિવસે આવેલા એક વોટ્સ અપે મને વિચારતો કરી મૂક્યો હતો. અને વિષય  મળતો ન હતો. એ વોટ્સ અપ હતો કોંગી નેતા ચેતન રાવલનો...બે લીટીનો વોટ્સ અપ એ હતો કે ભાઇ બ્લોગનો લેખ સારો છે પરંતુ 1985ની ચૂંટણીમાં ઇન્દીરા ગાંધીની 84માં  થયેલી હત્યાનો સિમ્પથી વેવ હતો એવું મને યાદ છે.

વાત સાચી હતી મારાથી ગુજરાતના રાજકારણના આટાપાટાં લખતા આ વાત મારાથી છૂટી ગઇ હતી.એ ધારત તો બ્લોગ પર જ કોમેન્ટ લખીને મને ચકરડે ચડાવી શકત. પહેલી વાર અહેસાસ થયો હતો કે, ઉત્સાહ અને ઉતાવળમાં ભૂલ થાય. એટલે મને થયું કે આ ભૂલ જાહેરમાં કબુલ કરવી જોઇએ. પણ સાથો સાથે એ પણ અહેસાસ થયો હતો કે, આપણે લખેલા શબ્દો સાદા નથી હોતા. પોતાના પર આવ્યું ત્યારે એ વાતની ખબર પડી કે, સંવેદનશીલ અભિનાતામાંથી રાજકારણી બનેલા ચેતનભાઇની ખાનદાની સમજાઇ. આ ખાનદાની કદાચ એમના પિતા પ્રબોધ રાવલમાંથી આવી છે. પ્રબોધકાકા પપ્પાના મિત્ર એટલે મને રાજકારણના આટાપાટાં સમજાવતા અને ઓફ ધ રેકોર્ડવાત પણ કરતાં એકવાર એમણે મને અમદાવાદના ડોન લતીફ વિશે વાત કરી હતી. અને સ્ટોરી મજબૂત બનાવવા માટે મે એમને ક્વોટ કરીને લખ્યું હતું કે સેવ મમરા ખાતા ખાતાં પૂર્વ ગૃહપ્રધાન પ્રબોધ રાવલે કહ્યું હતું કે, લતીફ જ્યારે મળ્યો ત્યારે એ કદાવર મુસ્લીમ નેતા બની ગયો હતો. આ ઓફ ધ રેકોર્ડ વાત મે છાપી દીધી હતી. પણ પ્રબોધ કાકા બીજા દિવસે કોંગ્રેસ ભવનમાં મળ્યાં ત્યારે બધા પત્રકારોની વચ્ચે ટકોર કરતાં કહ્યું હતું કે, ભાર્ગવ એ દિવસે આપણે સેવ મમરા નહીં પણ ગાંઠિયા ખાધા હતાં. એ એમની ખાનદાની હતી કે, બધાની વચ્ચે ઉતારી પાડવાના બદલે ટકોર કરી કે ઓફ ધ રેકોર્ડ વાત ન છપાય. એ ખાનદાની ચેતનભાઇમાં પણ ઉતરી છે. એટલે જ મને વોટ્સ એપ કર્યો ત્યારે ખબર પડી કે શબ્દોની કિંમત શું હોય છે. અને એ પણ અહેસાસ થયો કે રાજકારણીની સ્થિતિ કેવી થતી હશે. પરંતુ ખરેખર કફોડી સ્થિતિમાં મુકાયા પછી કેવી રીતે બચી શકાય એનું ઉત્તમ ઉદાહરણ ખાડિયાના નેતા અશોક ભટ્ટ હતાં. પ્રેમાળ અને પરગજું નેતા અશોક ભટ્ટ એકવાર સેવા કરવાના ઉત્સાહમાં એવા સલવાયા કે આખે આખું ખાડિયા રમણે ચડ્યું હતું.

અશોકભાઇ કોઇની તકલીફ જોઇ શકતા નહીં, તરત જ મદદે દોડી જતાં. હું વાત કરી રહ્યો છું એવા સમયની જ્યારે તે ધારાસભ્ય હતાં. ખાડિયા કામેશ્વરની પોળ પર બેસીને દરબાર ભરતાં હતાં. એવામાં અચાનક એક કાર્યકર્તા ત્યાં આવ્યો અને એણે કહ્યું કે બાજુની પોળમાં રાજુ મરી ગયો. તરત જ અશોકભાઇએ કહ્યું કે ના હોય , રાજુ મરી ગયો...જવું પડે...અશોક ભટ્ટ ઊભા થયા એટલે એમની સાથે 20થી 25 કાર્યકર્તાઓ પણ સાથે નીકળ્યા. પચીસેક જણા સાથે જતા જોઇને અશોકભાઇને ખાડિયાના લોકોએ પૂછ્યું કે અશોકભાઇ શું થયું. એમણે કહ્યું કે ભાઇ રાજુ મરી ગયો....એટલે બીજા લોકો જોડાયા. ..એ સમયે પૂર્વ કેન્દ્રીય પ્રધાન હરીન પાઠક પણ એમના ટેકેદારો જોડાયા. ટોળું વધતું ગયું...અને 400થી 500નું ટોળું થઇ ગયું. ખાડિયાની સાંકડી ગલીઓમાં 500નું ટોળું પાંચ હજાર જેવું દેખાય. પોળમાં ગયા તો ખબર પડી કે રાજુ કોઇ કાર્યકર્તા નહીં પણ પોળનો કૂતરો હતો..અને પોળવાળાએ કૂતરાનું નામ રાજુ રાખ્યું હતું. અહીં અશોક ભટ્ટ અને હરીનભાઇની ઘેટી ફસાઇ ગઇ, પણ હારેલી બાજી જીતવામાં માસ્ટર અશોકભાઇએ મોરચો સંભાળી લીધો હતો. એમણે ત્યાંથી ભાષણ ઠોકી દીધું. ભાઇઓ અને બહેનો આ રાજુ કોઇ સામાન્ય કૂતરો ન હતો. આપણો ચોકીદાર હતો, પ્રહરી હતો...એ રાત જાગતો હતો અને એટલે આપણે ચેનથી સૂતા હતાં.

આ સાંભળીને લોકોને જુસ્સો ભરાઇ ગયો. છોટે બાજપાઇ તરીકે ઓળખાતા હરિન પાઠકે પણ ભાષણ
ઠોકી દીધુ કે, કૂતરાના ત્રાસને દૂર કરવા મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશન કૂતરાને ઝેરી લાડુ ખવડાવે છે...એટલે આપણે આપણો ચોકીદાર ગુમાવ્યો છે. શ્વાન હત્યાં નહીં ચલાવી લેવાય.

બસ, આખા ય વાતાવરણમાં ગરમી આવી ગઇ. ગલીના કૂતરાના મૃતદેહના આત્માની શાંતિ માટે પૂજા કરાઇ. અને રાજુની સ્મશાન યાત્રા નીકળી એમાં ખાડિયાના
અસંખ્ય લોકો જોડાયા..હવે વાત અશોક ભટ્ટ અને હરિન પાઠકના હાથ બહારથી નીકળી ગઇ હતી. રાજુ નામના કૂતરાનું બેસણું યોજાયું અને એમાં લોકો આવ્યા અને ખાડિયા બંધનું એલાન અપાયું. ખાડિયા બંધ રહ્યું અને આંદોલન તૂલ પકડતું જતું હતું. અશોક ભટ્ટના ગળામાં રાજુ કૂતરાનું ફસાયેલું હાડકું નીકળીને સત્તાધારી પક્ષના ગળામાં ભરાઇ ગયું..અને પછી તો જે ભાષણો થયા એટલું તો રાજુ એની આખી જિંદગીમાં પણ ભસ્યો નહીં હોય. પણ એક વાત તો સાચી કે રાજકારણી સલવાય તો કૂતરાની વાંકી પૂછડીને પણ સીધી તો કરી શકે છે. એટલે જ કહેવાનું મન થાય કે, કંઇ પણ કરીએ ત્યારે પગલાં ભૂંસીને નીકળો મંઝીલની શોધમાં..પાછા વળવાના એક પણ રસ્તા શું કામ પાછા રાખવા...એટલે જ તો રાજુ નામના કૂતરાએ રાજકારણીઓને કાજુ ખવડાવ્યા......