ચારસોની ચોયણીને નવસોનું નાડું... હાલ, ભાઇ હાલ તને વિકાસ દેખાડું !

વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી રાજકોટ આવવાના હતાં. હું અને મારા કેમેરામેન સુબોધ વ્યાસ અમદાવાદથી રાજકોટ જવા નીકળ્યા. બે પૈડાવાળી સાયકલ પણ ઓવરટેક કરી જાય એવી કારમાં અમે રાજકોટ જતાં હતાં તેથી મોડું થતું હતું. મારે સનલાઇટ ઓછી થાય તે પહેલા રાજકોટ પહોંચીને વોક થ્રુ કરવાના હતાં.
હું રસ્તામાં જતા જતા રાજકોટના પત્રકાર મિત્ર સુરેશ પારેખ અને મયૂર સોનીના સતત સંપર્કમાં રહેતો હતો. અમારા પાસ એકઠા કરવા અને કઇ જગ્યાએ જવું? એની સમજણ લેતા લેતા સાંજ સુધીમાં રાજકોટ પહોંચ્યાં.
પહેલા રોડ શોની તૈયારી...પછી ડેમની રેપ્લીકા પાસેથી વોક થ્રુ કરીને રેસકોર્સ ગયા...ત્યાં સ્ટેજ પરથી વોક થ્રુ કરતો હતો અને ફોન રણકતો હતો, ફોન કાપીને દિવ્યાંગો માટે બેટરીથી સંચાલિત ટ્રાયસિકલના શુટિંગ કરતો હતો તે વખતે ફરી ફોન રણકવા માંડ્યા...એક તરફ ફોન કરનાર પર ગુસ્સો હતો. છતાં કામ પતાવીને વળતો ફોન કર્યો. તો સામે છેડેથી ભાવિકા પટેલ હતી. ભાવિકા પટેલ આમ દિવ્યાંગ છે. પણ મારા અને તમારા કરતાં શક્તિશાળી છે. કારણ કે ટેબલ ટેનિસમાં માત્ર નેશનલ નહીં પણ ઇન્ટરનેશનલ કોમ્પિટિશનમાં ભારત માટે મેડલ જીતીને આવી છે.
24 વર્ષની ભાવિકાને મેં કહ્યું, બોલ બેટા શું હતું? એણે કહ્યું સર, તમારી ઝી ન્યૂઝની સ્ટોરી પછી બહુ ફોન આવ્યા...પણ એક મદદની જરૂર છે. મે કહ્યું બોલ શું હતું? ઇન્ટરનેશનલ એવોર્ડના ઢગલા વચ્ચે બેઠેલી ભાવિકાએ કહ્યું કે સર મારી ટ્રાઇસિક્લ તૂટી ગઇ છે. ખરીદવાના પૈસા નથી, કોઇ જગ્યાએથી લોન મળે? કોઇ બેન્કમાં ઓળખાણ હોય તો મદદ કરો ને?
 હું વિચારમાં પડી ગયો. રાજકોટમાં ઢગલાબંધ દિવ્યાંગોને મફત સાયકલો અપાતી હતી અને ઇન્ટરનેશનલ લેવલ પર મેડલ જીતનાર ભાવિકા માટે ટ્રાયસિકલ ખરીદવી એ જગતની સૌથી મોટી સમસ્યા હતી. ભાવિકાને માત્ર ટેબલટેનિસ રમતાં જ નહીં પણ શીખવતા પણ મેં જોઇ છે. એ રોજ દિવ્યાંગોને ટેબલ ટેનિસ શીખવે છે. એશિયન ગેમ્સમાં ચાઇનીઝ ખેલાડી સાથે રમતી વખતે ટેબલ ટેનિસનો બોલ સ્પીન કેવી રીતે કરી શકાય એની ટેકનીક તે બખૂબી રીતે શીખી છે. એના શોટની ઝડપને કેમેરામાં કેદ કરવી અઘરી પડે છે. ભાવિકા રોજ પોતાનું ચાર પૈડાવાળું સ્કૂટી લઇને અમદાવાદના અંધજન મંડળમાં બીજા દિવ્યાંગોને મફત ટેબલ ટેનિસ શીખવવા આવે છે અને કલાકોનું શ્રમદાન કરે છે. ઉત્તર ગુજરાતના ગામડેથી આવેલી ભાવિકાનું ઝનૂન છે કે એના જેવા દિવ્યાંગો દેશ માટે રમીને વધુ ને વધુ મેડલ લાવે. પણ એના ઝનૂન પર સરકાર દ્વારા થતી ઉપેક્ષા હાવી થઇ જાય છે. સ્કૂટી પરથી ઉતરીને બીજા સ્થળે જવા માટેની ફોલ્ડીંગ ટ્રાયસિકલ ખરીદવા તે  ફાંફા મારે છે. મેડલનો ઢગલો એને ટ્રાયસિકલ મેળવવાના કામમાં નથી લાગતો. કારણ કે એની પાસે વોટ બેંક નથી અને રાજકીય પીઠબળ પણ નથી...છે તો ખાલી દેશ માટેનું ઝનૂન...એનાથી વધુ મને ત્યારે લાગી આવ્યું કે જ્યારે નરેન્દ્ર મોદી  જેવા ઝુઝારૂ નેતા ફેડલકાસ્ત્રોની જેમ છાતી કાઢીને ડાબો હાથ ઊંચો કરીને અમદાવાદના કાંકરિયાના સ્પોર્ટ્સ સ્ટેડિયમમાં ખેલ મહાકૂંભનું ઉદ્ઘાટન કરતાં કહેતા હતા કે, સ્પોર્ટ્સ જિંદગીનો મહત્વનો હિસ્સો છે....સ્પોર્ટ્સમેનની ઉપેક્ષા થાય છે, ત્યારે આ સાંભળીને સ્ટેડિયમના સામેના દરવાજે કાંકરિયામાં રોજ હેન્ડ રેસલિંગની પ્રેક્ટીસ કરતો દિવ્યાંગ હરીશ વર્મા મારી નજર સામે આવી ગયો.
હરીશ વર્મા  એક એવો દિવ્યાંગ હેન્ડ રેસલર છે કે, જેની સામે પંજો લડાવવો એ લોઢાના ચણા ચાવવા જેવું કહેવાય. એણે દિવ્યાંગ હોવા છતાં હેન્ડ રેસલિંગમાં પંજો લડાવી ગુજરાત જ નહીં વિદેશમાંથી પણ મેડલ જીતીને ભારતનું નામ રોશન કર્યું છે.
એની પાસે સ્પોર્ટ્સમેનને ખાવો પડે એવો પ્રોટીનવાળો ડાયેટ ખાવાનાં પૈસા નથી. પણ હિંમત ગજબની છે. આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ એણે પણ મેડલો જીત્યા છે. એની હેન્ડ રેસલિંગ એટલે કે, પંજો લડાવવાની નવી ટેકનીક શીખવનાર કોઇ ગુરૂ એની પાસે નથી, એ ઇન્ટરનેટ પરથી જાતે નવી ટેકનીક શીખે છે...રોજ કસરત કરે છે. એને આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ હંગેરીમાં હેન્ડ રેસલિંગ માટે આમંત્રણ મળ્યું છે પણ કોમ્પિટિશનમાં ભાગ લેવા જવા માટે એની પાસે પૈસા નથી.ખાલી રમવા જવા માટે જવાની ટિકિટના પૈસા પણ નથી. સરકારી કચેરીઓમાં મદદ માટે આંટાફેરા કરે છે. એની ફાઇલ બને છે પણ ફાઇનલી હંગેરી  જવા માટે કોઇ મદદ કરતું નથી. એનું ઝનૂન છે કે ભારત માટે હંગેરી જઇને ગોલ્ડ મેડલ જીતી લાવું અને દેશનું નામ રોશન કરૂં. પોતાની જેમ ગુજરાતમાંથી હેન્ડ રેસલર તૈયાર થાય તે માટે એ યુવાનોને ટ્રેનિંગ આપે છે. પણ એને ય મદદ કરવાવાળું કોઇ નથી.
નરેન્દ્રભાઇએ જાહેરાત કરતાં કહ્યું કે, ભારત સરકાર દિવ્યાંગો માટે ખાસ યોજના કરે છે...અને એનો પહેલો અમલ ગુજરાત સરકાર કરે છે. એમણે અમેરિકામાં ટ્રમ્પને મળીને આવ્યા પછી એવું ટ્રમ્પેડ વગાડ્યું કે ત્રણ વર્ષમાં 55,000 મેળાં થયાં અને દિવ્યાંગોને  ટ્રાયસિકલથી માંડીને તમામ જરૂરિયાતની વસ્તુઓની મદદ કરવામાં આવી રહી છે એટલે દિવ્યાંગો પણ સ્પોર્ટ્સમાં દેશનું નામ રોશન કરી રહ્યાં છે. હું  ગણિતમાં નબળો છું પણ કેલ્યુલેટર લઇને આંકડા ગણ્યા તો ત્રણ વર્ષના શાસનમાં એક વર્ષના 365 લેખે ત્રણ વર્ષના 1065 દિવસ થાય. એમાં 5500 દિવ્યાંગ મેળા થયાં..એટલે એક દિવસના પાંચ દિવ્યાંગ મેળા થયાં અને એમાં ટ્રાયસિકલો વહેંચાઇ, લેપટોપ  વહેંચાયા વગેરે વગેરે...જેવું મહાન કામ થયું. આ મહાન કામના રેકોર્ડ બન્યા. પણ આ રેકોર્ડ નીચે ઇન્ટરનેશનલ પર ભારત માટે રેકોર્ડ બનાવનારા ભાવિકા અને હરીશ વર્મા જેવા તેજસ્વી દિવ્યાંગો દબાઇ ગયા.
હું કાંકરિયાથી રિપોર્ટિંગ કરીને પરત આવતો હતો, મગજ ગણિતના આંકડા ગોઠવતું હતું. મે રિલેક્સ થવા મારા પ્રિય ગાયક જગજીતસિંહની સીડી વગાડી..એમાં પહેલી ગઝલ વાગી....
મંઝીલ ન દે  ચરાગ ન દે હૌસલા તો દે....તીનકે કા હી સહી તું મગર આસરા તો દે......
ત્યારે મને થયું કે દેશ માટે મેડલ લેવાનું ઝનૂન લઇને બેઠેલા દિવ્યાંગ સ્પોર્ટ્સમેન માટે જ કદાચ જગજીતે આ ગઝલ ગાઇ હશે. ખેર બે દિવસ રાજકોટ રહી અમદાવાદ પાછો આવ્યો એટલે કાઠિયાવાડી ખોરાક સાથે કાઢિયાવાડી વિકાસનો  ઓડકાર પણ ખાતો આવ્યો કે,
ચારસોની ચોયણીને નવસોનું નાડું....હાલ, ભાઇ હાલ તને વિકાસ દેખાડું !.

શીર્ષક : મિલન પટેલ