વાંચકોના પ્રેમ પછી આશિર્વાદ ફળ્યા, હરિશે હંગેરીમાં હિન્દુસ્તાની હંગામો કરી સિલ્વર મેડલ જીત્યો

ગઇકાલે મોડી રાત્રે વોટ્સ અપ પર એક વિડિયો આવ્યો અને મેસેજ આવ્યો કે ભારત કે લિયે સિલ્વર મેડલ જીત ગયા હું. એ મેસેજ હતો હરીશ વર્માનો..જેના પર થોડા સમય પહેલા વાંચકોએ એટલા પ્રેમ અને આશિર્વાદ વરસાવ્યા હતા કે, એ હેન્ડ રેસલિંગ માટે હંગેરી જઇ શક્યો છે. હરિશ દિવ્યાંગ છે. અહીં બ્લોગમાં મે એના વિશે એક વાર લખ્યું હતું કે દેશ માટે મેડલ જીતનાર હરિશને હંગેરી જવા માટે આમંત્રણ મળ્યું છે એની પાાસે હંગેરી જવાના પૈસા નથી. દેશ માટે મેડલ જીતીને આવવાની તમન્ના છે પણ પૈસાના અભાવે જઇ શકતો નથી.

વાંચકોના પ્રેમનો વરસાદ થયો..લોકોએ મદદ માટે તૈયારી બતાવી. પ્રકાશ ઝા, અભિલાષ ઘોડા, વિકી શાહ, સુરતના મુકેશ ભાવસાર, પત્રકાર અનિલ પટેલ, નિખિલ વસાણી, એનજીઓ ચલાવતા શિવરાજસિંહ ગોહિલ, મયૂર જોષી અને ફૂલછાબના પૂર્વ તંત્રી મહેશ દોશી, આશુતોષ પંડ્યા, સુબોધ વ્યાસ, યોગેશ ઠક્કર, સમેત ઘણાં સંવેદનશીલ વાંચકોએ બ્લોગ ફોર્વર્ડ કર્યો.

અસર એ આવી કે રાજકોટની લાયન્સ ક્લબના મહેન્દ્રભાઇ, ભરત બારાઇ, પીઆર વ્યવસાય સાથે સંકળાયેલા વિકી શાહ, અમરેલીના નિખલ વસાણી અને હજુ કેટલાક નામ ભૂલી ગયો છું..આ તમામના ફોન આવ્યા. બે મહીનામાં ઘણાં વાંચકોના નામ ભૂલી ગયો છું, અહીં લખી ન શકાયા હોય તો તેવા તમામ વાંચકોની માફી માગુ છું. પણ આ તમામે હરીશને મદદ કરવા હાથ લંબાવ્યો. પરિસ્થિતિ એ આવી કે, એક દિવસ હરિશનો ફોન આવ્યો, સાબ પૈસે બહોત આ રહે હૈ...મેરી જરૂરત પૂરી હો ગઇ હૈ, ક્યા કરૂ ? ઔર પૈસા નહીં લે સકતા.

એણે હંગેરી જવાનો ખર્ચ થાય એટલા જ પૈસા લીધા અને બાકીના દાતાઓને વિનમ્રતાથી ના પાડી દીધી. હરિશની આ ઇમાનદારીનું ગુજરાતી ખમીર હતું. કારણ કે દાતાઓ તો ખોબલે ખોબલે પૈસા આપવા તૈયાર હતા અને એનું ખમીર વધુ પૈસા લેવા તૈયાર ન હતું. હરિશનો ઉત્સાહ બમણો હતો. દિવસભર પ્રેકટીસ કરતો, મને વચ્ચે વચ્ચે ક્યારેક પોતાની તૈયારી વિશે વાત કરતો. એમ કરતાં એનો હંગેરી જવાનો દિવસ આવી ગયો. દિલ્હી એરપોર્ટ થી એણે હંગેરી જતા પહેલા મને ફોન કર્યો કે, આશિર્વાદ આપો કે મેડલ જીતીને આવું. મેં હરિશને એ વખતે શેર સંભળાવ્યો હતો કે,

પૂરે ગુજરાત કે હાથ ઉઠે હૈ તેરી જીત કે લિયે

પૂરે ગુજરાત કી દુઆઓ મેં શામિલ હૈ તેરી જીત આમીન કી તરહા

હરિશના ગળે ડૂમો ભરાયો એ મને ફોન પર સમજાતું હતું. એણે કહ્યું મોટાભાઇ હું ભારત માટે મેડલ જીતીને આવીશ. મેં કહ્યું આમીન અને જય શ્રી કૃષ્ણ..

મને કલ્પના ન હતી કે, આગળ શું થશે ? ગઇ કાલે મોડી રાત્રે કોમ્પિટિશન પતી. અને એનો વિડિયો વોટ્સઅપ પર આવ્યો કે હંગેરીમાં 39મી આંતરરાષ્ટ્રીય રેસલિંગની ચેમ્પિયનશિપમાં તે સિલ્વર મેડલ જીત્યો છે.

વોટ્સ અપ પર વિડિયો જોઇ...મને મારી દિકરી કવની યુનિવર્સિટિમાં ટોપર તરીકે મેડલ લઇને આવતી હતી એ વખતે જે આનંદ થતો હતો એટલો આનંદ થયો. મારી ખુશી હું તમારી સાથે એટલા માટે શેર કરૂં છું, કારણ કે કદાચ આવો જ આનંદ હરિશને મદદ કરનાર અને મેડલ જીતીને લાવવા માટે દૂરથી પણ આશિર્વાદ આપનાર દરેકને થશે.

એટલે જ મને અહીં એક પંક્તિ યાદ આવે છે. કોની લખેલી છે તે યાદ નથી. પણ એણે લખ્યું છે કે,

હસ્ત રેખા સુકાઇ જાય એ સારૂ નહીં

કોઇના આંસુ લૂછીને એને પલાળી લઇએ.

નોંધ પહેલા આર્ટિકલ….

 ચારસોની ચોયણીને નવસોનું નાડુ

હાલ ભાઇ હાલ તને વિકાસ દેખાડું...

શિર્ષક આપવા બદલ મિલન પટેલનો આભારી છું..અને જેટલા લોકોએ બ્લોગ વાંચ્યો, ફોરવર્ડ કર્યો અને મદદ કરી એ તમામ લોકોનો દિલથી આભાર માનું છું. કારણ કે એમની જ દુઆ અને આશિર્વાદથી આજે ગુજરાતનું ગૌરવ વધ્યું છે.